Soms vertelt het gedrag van je kind een verhaal dat groter is dan dit huidige leven. Jarenlang dachten we dat de angst van mijn oudste zoon, de allesoverheersende vrees om mij te verliezen, voortkwam uit een donkere periode toen hij anderhalf was. Ik kreeg kanker, belandde in het ziekenhuis voor chemotherapie en was tegelijkertijd zwanger. Hij moest plotseling maandenlang bij opa en oma wonen. Een traumatische scheiding, dachten we. Maar na meerdere EMDR-sessies bleef de lading aanwezig. Er zat iets diepers, iets dat niet met woorden of herinneringen uit dit leven te helen was.
Toen ik zelf op onderzoek uitging, stuitte ik op een traumadeel uit een vorig leven. De beelden waren haarscherp: in dat leven was ik niet zijn moeder, maar zijn vrouw. Mijn jongste zoon van nu was toen ons kind. Omdat ik een onderdeel was van dit traumadeel, kon ik hem niet zelf verder behandelen. Ik vroeg een bevriende collega om het over te nemen.
Zodra de sessie begon, zakten we direct terug naar die tijd. Het was hartverscheurend. We waren een gezin, maar we werden bruut uit elkaar gerukt. Ik werd als eerste vermoord, recht voor zijn ogen. Daarna volgde hij (mijn oudste zoon van nu, toen mijn man). De pijn die hij in dit leven met zich meedroeg, was niet alleen verdriet; het was boosheid. Hij wilde dat leven met mij afmaken. Die onbewuste frustratie uitte zich in dit leven als een jaloezie naar zijn huidige vader, mijn man Martijn.
In de sessie hebben we het volgende gedaan:
Een mooi moment was ook toen we Martijn, mijn man in dit leven, uitnodigden in onze cirkel. We droegen hem op in liefde, licht en kracht. Hij is hier met een duidelijke taak: de rol van man en vader voor deze twee jongens. Toen ik naar links keek, zag ik mijn zoon. Hij had geen menselijke gedaante meer; hij was een puur lichtwezen. Wij noemen hem altijd ons ‘engelenkindje’, en daar werd dat bevestigd. Ik zeg tegen mijn vriendin dat ze naar mij kijkt en ook nog een boodschap voor mij heeft. Ze lachte en zei: ‘Jij bent een gids in menselijke gedaante. Het zou me niet verbazen als dit een van jullie laatste levens op aarde is.’
Het werd duidelijk dat wij drieën oude zielen zijn die elkaar weer hebben gevonden. Martijn is bij ons om van ons te leren; om te leren hoe je omgaat met tegenslag en hoe je vanuit licht naar de wereld kijkt. Ik zal als gids naast hem blijven staan. De rust is teruggekeerd. De angst om te verliezen is getransformeerd naar het weten dat we altijd verbonden zijn, in welke vorm dan ook. We zijn niet langer gevangenen van het verleden, maar reizigers in het nu.
Voor zien we hele mooie, subtiele veranderingen n het hier en nu. Mijn oudste zoon vraagt niet meer naar het bed gaan: ‘Hoe lang duurt het voordat jij naar bed gaat? blijf jij boven? Slaap je al, want het is zo stil?’. Hij slaapt beter en wordt weer uitgerust wakker. Ook de rol van zijn vader wordt geaccepteerd zoals deze hoort te zijn, hij lijkt zich steeds veiliger bij zijn vader te voelen. Mijn jongste zoon heeft ook een zielenhondje bij zich, zijn metgezel uit dat leven. Ook hij was panisch bij het weggaan bij ons. Nu vragen we of hij zijn hondje meeneemt en dan wordt hij weer rustiger. Deze rust en veiligheid mag nog meer groeien binnen ons gezin maar nu voel ik vooral rust en vertrouwen.
In mijn praktijk en leven kijk ik verder dan wat het oog ziet. Soms ligt de sleutel tot heling niet in wat we ons herinneren, maar in wat onze ziel nog weet. Wil je meer weten? Vraag een vrijblijvend gesprek aan om te ontdekken wat ik voor jou kan beteken.
